Ahmet ÇAKIR

Efenim bir süre önce “değişim” diye birkaç yazı yazmıştım.

O yazılar ” Açılın lan ben geliyorum! ” gibi bir anlam taşıyordu.

Ama olmadı.

Evde ki hesap çarşıya uymadı, yapmayı plânladığım değişikliklerin, yeniliklerin çok büyük bir kısmını yapamadım.

“Düzenli ders çalışacağım.” dedim. Olmadı, hâlâ sınavlara son gün çalışıyorum. Hâlâ matematikten anlamıyor ve nefret ediyorum.

“Ödevleri evde yapacağım.” dedim. O da olmadı, hâlâ sabah okula biraz erken gidip ödev yapan birisini bulup kopyala - yapıştır işlemini elle yaparak ödev yapmış oluyorum.

“Projelerime ve blog’uma biraz çekidüzen vereceğim, hepsine gerekli özeni göstereceğim.” dedim o da olmadı. Ya zamanım yetmiyor, ya da içimden gelmiyor bilemiyorum, ama bir şekilde sürekli erteliyorum plânlarımı.

Son birkaç haftadır internete girmemin, kitap/gazete okumamın, okula gitmemin kısacası yaptığım her şeyin çok gereksiz olduğunu düşünmeye başladım.

Gereksiz derken şu şekil bir gereksizlik, o işler bana artık eskisi kadar keyif vermiyor. Eskiden host şirketimle sorun yaşayınca, bilgisayarımda sorun olunca ya da başka bir aksilik olduğunda üzülürdüm. ” Yine bunlarla uğraşacağım, zaman gidecek.” diye.

Oysa şimdi host şirketimde sorun olsa ben de host değiştirmekle uğraşsam diye can atıyorum.

Çünkü yapacak hiçbir şeyim yok, can sıkıntım hat safhada.

Bu hafta 2. sınavlarım başlayacak, onlar ayrı bir dert.

Artık sınavlar mı bana girecek, ben mi onlara gireceğim orası belirsiz.

Matematik denen dersten şu an için bi’ halt bilmiyorum, okula ilk gün nasıl geldiysem öyleyim.

Ayrıca okulumuzun sınav mantığını çözemedim, milletin birinci sınavları yeni bitmişken hatta bazılarının ki devam ederken biz ikinci sınavlara giriyoruz.

Sonumun ne olacağını merakla bekliyorum…

Bu yazı 22 Kasım 2008 tarihinde saat 11:15 sularında Halil Ahmet ÇAKIR tarafından Sevgili Günlük kategorisinde yazıldı.