Ahmet ÇAKIR

Daha 8-9 sene öncesine kadar babamın bayramlarda kart yolladığını hatırlıyorum. Hatta evin bir yerinde hâlâ o boş kartlar doldurulmayı bekliyor.

8-9 sene öncesine kadar devam bir olaydı kart yollamak. Kartlar özenle seçilir, yazıya da en az kartlar kadar dikkat edilirmiş.

Sonra birden hayatımıza cep telefonu ve internet girdi. İnternetten bulduğumuz güzel kafiyeli mesajlarla bayramları “kutladık“, özel günleri “kutladık“, başarıları “tebrik ettik“. Bütün duygularımızı, düşüncelerimizi bizi biz yapan herşeyi 160 karaktere sığdırdık.

Belki kısa mesaj yollamak daha ucuzdu, daha kolaydı. Ama bir mektubun, kartın yakınlığı var mıydı ?

Yazımı buraya kadar okuduysanız muhtemelen ” Herkes aynı şeyleri söylüyor, ama kimse yine kart yollamıyor. ” diyorsunuzdur.

Ancak, ben böyle yapmayacağım. Eğer yetiştirebilirsem bu Ramazan Bayramı’na yetiştiremezsem ise en yakın milli/dini bayramda takip ettiğim blog yazarlarına, internet aracılığıyla tanıştığım, alışveriş yaptığım herkesin bir şekilde açık adreslerini öğrenip kart yollamayı düşünüyorum. Eğer bunu başarabilirsem bir gelenek haline getirmeyi ve her bayramda/özel günde yerine getirmeyi plânlıyorum.